Mijn eerste reiservaringen waren zoals bij de meesten als kind. Van die reizen weet ik niet veel meer, maar er is er één blijven hangen. En dat is waar de reismicrobe bij mij ontstaan is.
Vroeger gingen we elk jaar naar Egypte. We reden er op quads en kamelen in de woestijn en we reden met paarden en snorkelden in de Rode Zee. Voor de veiligheid verbleven we in een hotel, maar we gingen wel altijd op ontdekking in het ‘echte Egypte’, buiten het hotel. Zo zijn we eens in het midden van de woestijn naar een miniem dorpje gegaan dat bestond uit nauwelijks 3 hutjes en 10 mensen. We moesten ons van top tot teen bedekken met sjaals tegen de zandstormen. Toen we bij het dorpje aankwamen, hebben we geleerd hoe zij er traditioneel en zonder veel middelen leven. We hebben zelf brood gemaakt en met iedereen een stukje gedeeld als avondeten. Daar is mijn liefde voor de Arabische cultuur ontstaan alsook de drang om meer nieuwe culturen te leren kennen. Ik zou ooit graag eens teruggaan.
Naast Egypte bezocht ik in Afrika ook Tunesië en Kaapverdië. De Europese landen die ik al heb kunnen afvinken zijn Frankrijk, Duitsland, Griekenland, Luxemburg, Nederland, Portugal, Spanje en het Verenigd Koninkrijk. In Azië heb ik alleen nog maar het Aziatische deel van Turkije gezien. Onlangs heb ik Noord-Amerika als mijn vierde continent kunnen afvinken.
Afgelopen jaar deed ik een sabbatjaar. Allereerst bezocht ik de Algarve in Portugal. Ik verbleef er op het einde van het seizoen, in de laatste week van september. Het was er niet heel warm, maar wel nog aangenaam weer. Vervolgens heb ik het Griekse Rhodos verkend. Na zes jaar Latijn en Grieks stond dat al lang op mijn lijstje. Als afsluiter van mijn sabbatjaar trok ik een maand met mijn rugzak door Costa Rica. Dat was de beste ervaring van mijn leven en heeft me alleen nog maar meer geïnspireerd om te blijven reizen.
